www.avdet.org

Bizim gazetamızda Hizb-ut-Tahrir siyasiy-diniy firqası ve bizim semetdeşlerimizniñ bazıları da işbu firqanıñ azaları olğanı aqqında mevzunı bir qaç kere açıqlamağa tırışqan edik. Firqanıñ bazı faal iştirakçileri ve qırımtatarlarnıñ opponentleri, şu cümleden de buña munasip kütleviy haber vastaları bildirgenine köre, aslı bu aqıntı tarafdarlarnıñ sayısı Qırımda çoq degil eken.
Bugün-de-bugün firqanıñ quveti zayıflaşa, safları da eksile...
Mezkür firqanıñ sabıq azaları biznen böyle paylaştılar.

Asan, 45 yaşında:
Men Hizb-ut-Tahrirge dostlarımnıñ yardımınen kirgen edim. Biz beraber çalışa edik, qonuşmaq içün bayağı vaqıt ve imkânlarımız bar edi. Ebet de, men musulmanım. Amma islâm aqqında bilgilerim yeterli derecede degil edi. Devamlı subetler, kitaplar, din aqqında diskler, Quran - bular episi sanki közlerimni açtı. Biz namaz qıla, vaazlarnı diñley, subetleşe ve azalıq parasını töley edik. Bir kün, menim qorantam pek ağır vaziyette buluna edi. Çare tapmayıp, kimden yardım soramağa bilmeyip, din qardaşlarımdan sorayım barem, yoq demezler dep tüşündim ve umumıy paralardan maña borcğa bermege rica ettim. Amma, yazıq ki, ricam red etildi. Bu musulmanca degildir dep, tüşündim. Birazdan ise firqadan çıqmağa qarar berdim.

Ernest, 25 yaşında:
Köyümizde yaşlarımız boş vaqıtlarını nasıl keçirmege bilmey. Bir çoqları öz vaqıtlarını içip keçire. Böyle raatlıq tarzı er keske kelişmey, ebet. Olardan bir qısmı ömürniñ manası, insannıñ vazifesi aqqında tüşüne, bir sıra sualge cevap tapmağa tırışa. Bu sebepten de, Hizb-ut-Tahrir azaları köyümizde öz ğayelerini tarqatmağa başlağan soñ men de olarğa qoşuldım, zaten islâm ğayeleri maña yat degildir. Soñra ise qorantamız Aqmescitke köçti, mında men Hiz-ut-Tahrirden çıqqan bir çoq adamnen tanış oldım. Olarnen ve din ocalarımıznen qonuşır eken, kitap, radio televideniyeden bayağı bilgi alıp, men de firqadan çıqmağa qarar berdim.

Rustem, 36 yaşında:
Öyle oldı ki, men hastalanıp, bir qaç vaaznı qaçırdım. Meni ‘cezalandırıp’, öz saflarından çıqardılar. Men azatlıqqa çıqqan dayın oldım, bir yengillik duydım, sanki evelden gipnoz altında bulundım da, qurtuldım. Olarnı diñlemege artıq istemey edim ve başqa da barmadım.

Amet, 29 yaşında:
Bu teşkilât bir çoq devlette yasaq olunğanını başta bilmey edim. Bunı bilgen soñ, Özbekistanda ve Qırımda da olarğa ters baqqanlarını ögrenip, maña bu ne kerek dep tüşündim.

Şevket, 37 yaşında:
Hizb-ut-Tahrir azaları olğan arqadaşlarıma men pek minnetdarım, olar meni islâmğa yaqınlaştırdı, Allahnıñ yoluna qoydı. Amma men toqtamayıp, daa araştırmağa, daa çoq bilmege, bilgili insanlar ile qonuşmağa tırıştım. Qartlarımız ise maña sürgünlik zamanında halqımıznı islâmnı nasıl kütkenini ikâye etti. Men imam Azam Abu Hanifeniñ mezebini ögrenmege ğayret ettim.
Zorluq ve şübelerni çektim, amma bu yolnı keçtim. Niayet ögüme bir sual qoydım: Musulman olmaq içün bir-de-bir fırqanıñ azası olmağa şartmı? 
Men Hizb-ut-Tahrirden çıqtım, sade bir musulman oldım. İslâmğa ve halqımıznıñ adetlerine riayet etmege tırışam.

Semetdeşlerimizniñ samimiy ikâyeleri Hizb-ut-Tahrirniñ ğayelerinen daa hasta olğan qardaşlarmızğa doğru yolunı tapmağa yardım eter degen ümüt etemiz.

Ayedin